Izgradnja zgrade Županije dovršena je 1882. godine. Zgrada je služila kao centar administracije Bačko-bodroške županije, pod čijom nadležnošću je bila cela Bačka. Granicu županije činile su reke Dunav i Tisa na zapadu, jugu i istoku, a prema severu se prostirala do Kaloče u današnjoj Mađarskoj.
Na tavanici Svečane sale Županije su grbovi koji predstavljaju istorijsku prošlost zemalja koje su bile pod jurisdikcijom Ugarske monarhije. U sredini je grb slobodnog i kraljevskog grada Sombora koju je naslikao Eugen Kočiš po originalnoj povelji carice Marije Terezije iz 1749. godine. U sali su postavljeni u drvetu izrađeni kipovi boginje Atine (zaštitnice mudrosti, gradova i vojnih utvrđenja) i boginja Justicia (boginja pravde). U sali se nalazi i najveća slika bivše SFRJ i današnje Srbije, „Bitka kod Sente” Ferenca Ajzenhuta.

Monumentalna i realistična slika Ferenca Ajzenhuta „Bitka kod Sente” naručena je 1896. godine za proslavu milenijuma od dolaska Mađara u ove krajeve. Slika dimenzija 7 x 4 m predstavlja najveće ulje na platnu u našoj zemlji. Postavljena je u Svečanu salu Županije 1898. godine. Bitka se odigrala 11. septembra 1697. godine u Bačkoj, kod Sente. U prvom planu slike su austrijski vojnici koji prelaze preko grudobrana Turaka. U srednjem delu slike je austrijski princ Eugen Savojski na belom konju, uz njega je grof Palfin na crnom konju sa isukanom turskom sabljom kojima vojnici privode zarobljenog turskog Kisig Džafer Pašu. U pozadini se nazire silovitost bitke. Kada se slika posmatra sa raznih strana, stiče se utisak da se i slika kreće.
Somborci su se opredelili za ovaj motiv zbog velikog istorijskog značaja bitke. Pored Mađara u bici je učestvovalo i oko 500 Somboraca (Srba i Bunjevaca). Austrijske regimente su strahovito potukle tursku vojsku i nakon bitke dolazi do promene odnosa snaga – Turci se povlače sa ovih prosora, a 1699. godine potpisan je Karlovački mir. Ram slike je, takođe, malo umetničko delo veštačke pozlate. Na njegovoj gornjoj strani je prikaz oružja i ratničkih zastava toga vremena uz lik apostola Pavla (zaštitnika Bačko-bodroške županije) i zastavu plavo-crvene boje kao znamenje županije.

Arhitekta Branislav Jovin je više od godinu dana intenzivnog rada stvarao svoje umetničko remek delo, dosad neviđeno. Delo „Sombor viđen očima ptice” predstavlja sintezu urbanizma, inženjerstva i umetnosti. Arhitekta je u radu koristio geodetske karte, avio snimke i preko 600 fotosa značajnih objekata grada koje je sam snimio. Nacrtao je 15.000 objekata grada Sombora. Prethodno je izveo precizne proračune i grad smestio na pravougaoni hamer dimenzija 2.70 x 1.60 m. Crtež je rađen u kombinovanoj perspektivi sa tri nedogleda u razmeri približno 1:2000. Oko godinu dana trajala je izrada crteža olovkom na hartiji širine oko 50 cm u tri trake koje su činile horizontalne delove crteža preko kojih je stavljeno staklo, na staklo zategnuti hamer, a ispod svega toga izvor svetlosti da bi se moglo pristupiti tuširanju, pri čemu je arhitekta Jovin povukao preko milion poteza rapidografom. Obavio je filigransko senčenje i farbanje uljanim bojama predstavljajući grad u jesenjem koloritu. Da bi realizovao i poslednju fazu rada, samo njemu svojstvene metode, morao je zalepiti više hiljada metara lepljive trake. Na crtežu se vidi bogatstvo somborskog zelenila. Crtež je postavljen u zgradi Županije. Ideja je realizovana, a crtež čuva izgled grada za buduće vekove.

Nakon elibertacije dolazi do ekonomskog jačanja grada i u njega dolazi sve veći broj inteligencije što dovodi do stvaranja svojevrsne kulturne klime. Sombor dobija pozorište i biblioteku, a jedan broj građana sve više razmišlja o formiranju Istorijskog društva. Prve inicijative javljaju se 1880. godine, kada Ištvan Ivanji izdaje proglas za osnivanje Istorijskog društva županije. Osnivačka skupština Istorijskog društva Bač-bodroške županije održana je 11. maja 1883. godine. Cilj Društva bio je da radi na prikupljanju i sređivanju starina putem iskopavanja, poklona ili kupovinom za potrebe Muzeja društva u osnivanju. Društvo traži poklone za budući muzej koji bi imao sledeće zbirke: numizmatičku i zbirku medalja; arheološku; zbirku dokumenata, pečata i grbova; zbirku štampanih knjiga, rukopisa i monografija, rasprava i geografskih karata koje se odnose na istoriju županije te zbirku listova, letaka i drugih štampanih stvari. Godine 1887. Društvo dobija jednu prostoriju u prizemlju Županije za potrebe Muzeja, a 1906. godine proširuje svoju delatnost na prikupljanje etnografske građe. Rad Društva u narednim godinama, zaključno sa završetkom Drugog svetskog rata, bio je već prema prilikama i vremenu manje ili više uspešan. Gradski muzej Sombor danas je regionalni muzej kompleksnog tipa i poseduje odeljenja: arheološko, numizmatičko, etnološko, istorijsko, zavičajne istorije umetnosti i zbirku savremene jugoslovenske umetnosti. Muzej poseduje i stručnu biblioteku sa vrednjim izdanjima 18-20. veka. Galerija savremene jugoslovenske umetnosti Gradskog muzeja u Somboru poseduje zbirku umetničkih dela otkupljivanih na godišnjim izložbama Likovne jeseni. Ovu manifestaciju je pokrenuo 1961. godine tadašnji upravnik Gradskog muzeja i slavni slikar Milan Konjović. Umetnička dela (slike, crteže, grafike i nekoliko skulptura i tapiserija) sistematski su otkupljivana. Kroz trideset i četiri godine postojanja manifestacije sakupljena umetnička dela pokazuju razvoj umetnosti u bivšoj Jugoslaviji – od šezdesetih (enformel i apstraktno slikarstvo, te radovi u tradiciji moderne slike), preko sedamdesetih (slikarstvo pod uticajem pop-arta, konceptualne umetnosti, geometrijske apstrakcije i hiperrealizma) i osamdesetih (slikarstvo „obnovljene slike” pod uticajem neoekspresionizma i postmodernog kolažiranja detalja iz tradicije klasičnog i modernog slikarstva, te ironičan odgovor na tadašnja zbivanja u društvu i umetnosti), do početka devedesetih, kada postaje jasno da jugoslovenska umetnost zauzima dva paralelna pravca: tradicionalnog slikarstva i umetnosti koja prihvata promene nastale razvojem informatičkih sistema i novih tehnologija. Likovna jesen je obnovljena 2008. godine.

Zgrada Gradske biblioteke „Karlo Bijelicki” građena je u stilu neorenesanse 1877. godine za potrebe prve Somborske štedionice, osnovane 1868. godine. Karlo Bijelicki, glavni knjigovođa prve Somborske štedionice, postavio je temelje gradske biblioteke na Generalnoj skupštini Udruženja (02. januara 1859. god.) u Gradskoj kući, a biblioteka od tada neprekidno funkcioniše. U neprocenjivom knjižnom blagu (preko 300.000 primeraka) izdvaja se Zbirka rariteta od 309 knjiga, među kojima je najstarija Zbornik Božidara Vukovića, štampan u Veneciji 1538. godine. Tu su i vredne zbirke Zavičajnog odeljenja sa preko 4.000 svezaka i primerci brojnih listova i časopisa koji su izlazili u Somboru. Biblioteka je 1994. godine postala matična biblioteka Zapadnobačkog okruga, a sastoji se od odeljenja za odrasle, naučnog odeljenja sa čitaonicom, referalnog Internet centra, Internet caffea sa čitaonicom za štampu, dečijeg odeljenja sa čitaonicom, knjigoveznice, knjižare, digitalne galerije...
Celinu svoje delatnosti biblioteka kruniše izdavaštvom koje čine: časopis za kulturu Dometi, list za mlade Novi Pokret i književne edicije Golub, Laza Kostić i Seme.

Predstavlja centralni arhitektonski simbol grada. Nastala je na temeljima nekadašnjeg kaštela grofa i kapetana Jovana Brankovića (sinovca i zakonitog naslednika nesuđenog srpskog despota, grofa Đorđa Brankovića). Grof Jovan Branković je 1717. godine imenovan za kapetana somborskog vojnog šanca. Svoj kaštel gradi 1718. godine. Čeoni deo zgrade bio je okrenut ka Svetođurđevskoj crkvi, a ispred zapadne strane zgrade (prostor današnjeg Trga Svetog Trojstva) tekao je rukavac rečice Mostonge, preko koje je most vodio na livadu. Nakon smrti grofa Jovana Brankovića 1734. godine, zgrada je prodata upravi tek proglašenog slobodnog i kraljevskog grada za potrebe smeštaja magistrata (1749. godina). Na temeljima kaštela 1842. godine sagrađena je današnja Gradska kuća u stilu neoklasicizma. U zgradi je bila smeštena gradska uprava i činovništvo, u Svečanoj sali su održavane sednice gradskog Magistrata, u prizemlju su se nalazili dućani, a neko vreme ovde je bio smešten arhiv grada i gradska biblioteka. U Gradskoj kući je novembra 1918. i oktobra 1944. godine izvršena primopredaja grada između okupatorske i oslobodilačke vojske.

Dobio je ime po kamenom spomeniku Svetom Trojstvu koji je postavljen 1774. godine na centralnom delu trga u znak zahvalnosti za prestanak jedne od brojnih epidemija kuge toga vremena. Spomenik je bio klasično barokno vajarsko delo elegantnog, gracioznog, visoko uzdignutog stuba na čijem vrhu je stajao kip Svete Trojice. Spomenik je uklonjen 1947. godine i tom prilikom je uništen. Danas ovaj trg Somborci nazivaju „Ćelavi trg”.

Manastir Svetog Arhiđakona Stefana je najseverniji manastir u Srbiji. Manastirski kompleks čini konak sa paraklisom, usamljeni zvonik i crkva. Bogati somborski zemljoposednik Stevan Konjović je 1909. godine Srpskoj pravoslavnoj crkvi ostavio veliko bogatstvo sa obavezom da izgradi manastir. Izgradnja manastirske crkve započeta je 1928. godine po projektu Svetozara Krotina i trajala je do 1933. godine. Zbog nedostatka novca za unutrašnje uređenje, crkva je oslikana tek 1938. godine kada je dr Nenad Bugarski manastiru poklonio neophodan novac. Manastir je izgrađen u srpsko-vizantijskom stilu, retko izvođenom u Vojvodini. Hram ima trikonhoznu osnovu i polukružnu oltarsku apsidu. Arhivolte drže četiri stuba sa kvadratnim vizantijskim kapilotama. Iznad njih su nešto reljefnije arhivolte koje drže padantife, a iznad njih je oktagonalna kupola. Na fasadi se nalaze dva tornja. Sa desne strane spoljne fasade nalaze se velika gvozdena vrata za ulaz u grobnicu. Crkva je živopisana freskama Vladimira Predojevića: u oltaru je Sveta Trojica, iznad severne apside je Raspeće, iznad soleje su Duhovi, iznad južne apside je Roždestvo, iznad zapadne apside je Silazak Hrista u Had. Ikonostas je drven, a oslikao ge je Boris Seljanko, ruski slikar. Na carskim dverima je Jovan Krstitelj krilati, Bogorodica, Blagovesti, Hristos, arhiđakon i prvomučenik Sveti Stefan, a u luneti iznad carskih dveri je Tajna večera. Na ikonama je zlatna pozadina. U prostoru oko zadužbine Stevana Konjovića nalaze se groblja poginulih u Prvom Svetskom ratu, Partizansko i Crvenoarmejsko groblje.

Somborski Bunjevci grade 1717. godine crkvu na razvalinama starih turskih građevina. Na mestu stare crkve od 1752. do 1763. godine gradi se nova crkva u klasičnom baroknom stilu posvećena Svetom Trojstvu. Crkvene orgulje su izgrađene 1771. godine, a propovedaonica je oslikana 1782. godine. Ispod crkve nalazi se kripta u koju su do 1782. godine sahranjivani ugledni somborski građani rimokatoličke veroispovesti. Crkva je obnovljena 1939. godine.

Crkva je podignuta na prostoru na kome su se oduvek nalazile bogomolje. Prvobitno je ovde bila hrišćanska crkva koja je po dolasku Turaka pretvorena u džamiju, da bi nakon njihovog odlaska turaka postala pravoslavna crkva. Kaluđeri fruškogorskog manastira Jazak su 1716. godine sklanjajući se pred novom pretnjom od napada Turaka, sa sobom doneli mošti cara Uroša V - poslednjeg sprskog cara. Dve godine kasnije, kaluđeri se vraćaju u Jazak i odnose mošti cara, a u znak zahvalnosti crkvi ostavljaju ikonu Presvete Bogorodice donetu sa Kosova prilikom seobe Srba pod Arsenijem Čarnojevićem. Ikona se ovde čuva i danas. Stara crkva je srušena 1786. godine da bi na njenom mestu 1790. godine bila izgrađena nova u baroknom stilu sa elementima rokokoa. Ikonostas crkve oslikao je 1809. Pavle Đurković. Crkva je obnovljena 1978. godine.

Somborski Srbi su još u vreme Turaka imali malu Svetođurđevsku crkvu koju obnavljaju 1717. godine, a uz ovu staru crkvicu 1744. godine grade novi veliki crkveni toranj. Nakon dobijanja statusa slobodnog i kraljevskog grada, somborski Srbi su odlučili da izgrade crkvu dostojnu skupo stečene privilegije. Izgradnja je počela 1759. godine nakon sakupljanja svesrdih priloga somborskih Srba. Crkva je izgrađena 1761. godine u barokno rokajnom stilu. Crkvu je ikonopisao tadašnji najbolji zograf Teodor Kračun. Prilikom renoviranja unutrašnjosti hrama 1866. godine stari ikonostas je skinut, da bi umesto njega Pavle Simić ikonopisao do 1873. godine novi sa 77 ikona visokog umetničkog dometa. U crkvi je sahranjen kapetan somborske graničarske milicije grof Jovan Branković i vladika bački Jovan Jovanović. Crkva je temeljno obnovljena 1936. godine. U porti, iza crkve, sazidana je 1759. godine prizemna trščara u kojoj je 1788. godine Avram Mrazović pokrenuo „Normu” (prvi tečaj za obrazovanje učitelja u Južnih Slovena). Stara zgrada je 1863. godine renovirana za potrebe održavanja nastave za ženska odeljenja Učiteljske škole koja su ovde bila do 1921. godine. Danas je zgrada sedište Pravoslavne crkvene opštine.

Ideja o izgradnji začeta je početkom XIX veka, odluka o izgradnji je doneta 1828. godine, radovi su počeli 1860. godine, a crkva je završena 1904. godine i predata na upravu redu karmelićana. Pored crkve je 1905. godine izgrađen samostan (konvikt) koji sa crkvom čini skladnu arhitektonsku celinu u stilu romantizma. U crkvi se nalaze orgulje izrađene 1926. godine i bile su treće po veličini na prostoru bivše Jugoslavije.

Upravnik komorskih carskih dobara grof Antun Grašalković 1763. godine gradi zgradu u baroknom stilu koja je služila kao imigracioni centar i karantin za doseljeno nemačko stanovništvo. U zgradi se do 1863. godine nalazila somborska telegrafska stanica, između dva rata poreska uprava, a u posleratnom periodu neko vreme ovde je bilo sedište policijske službe. Konačni izgled Grašalkovićeva palata dobila je krajem XIX veka, kada je dozidan bočni deo (iz Zmaj Jovine ulice).

Pašina kula predstavlja trag nekadašnjeg boravka Turaka u Somboru i najstarije je sačuvano gradsko zdanje koje potiče s kraja XVI ili početka XVII veka. Pretpostavlja se da su Turci nakon osvajanja Sombora 1541. godine nekadašnju coborsentmihaljsku trvđavu samo prepravili i dogradili za potrebe varoškog zapovednika. Kula kvadratne osnove sa prizemljem i dva sprata, sačuvala je svoj nekadašnji izgled i sa Krušperovom kućom predstavlja jedinstvenu celinu.
Paul Krušper od Varboa, upravnik carskih dobara, gradi 1771. godine jednospratnu pravougaonu porodičnu palatu u kasnobaroknom stilu na mestu koje je bilo predviđeno za izgradnju zgrade Županije. Krajem XIX veka ovde je smeštena gradska pošta, a kasnije i telefonska centrala. Danas je u ovoj zgradi sedište Istorijskog arhiva Sombora, koji čuva arhivsku građu staru više od tri veka.

Godine 1751. tadašnji upravnik carskih dobara Franc Redl gradi kapelu u rokoko stilu i posvećuje je svetom Ivanu Nepomuku - zaštitniku od poplava. Zbog svog oblika pretpostavlja se da je nastala na osnovi nekadašnje turske bogomolje koja je postojala pored Pašine kule. Svoj prvobitni oblik kapela je sačuvala do danas.

Izgrađena je 1906. godine u stilu eklektizma i jedno je od najlepših somborskih zdanja. Zgradu je izgradio bogati somborski advokat i veleposednik dr Stevan Kronić. Naslednici dr Stevana Kronića su zbog finansijskih problema 1938. godine zgradu prodali apotekaru mr Đorđu Antiću. Nakon završetka Drugog svetskog rata zgrada postaje državno vlasništvo. Danas je u njoj smešten Privredni sud. Ispred zgrade nalazio se pravoslavni krst od crvenkastog mermera, podignut 1856. godine, a u posleratnom periodu premešten je u portu Velike pravoslavne crkve.

Franjevački samostan se nalazi pored crkve Presvetog Trojstva. Izgradnja je počela 1743. godine za potrebe smeštaja franjevaca, a završena je 1749. godine. U prostorijama zgrade 24. aprila 1749. godine Somborcima je svečano uručeno Privilegijalno pismo carice Marije Terezije kojim je grad proglašen za slobodan i kraljevski. Franjevci su 1786. godine uredbom austrijskog cara Josifa II morali da napuste grad. Iste godine Sombor postaje centar velike Bačko-bodroške županije i zgrada postaje sedište županijske administracije koja je ovde ostala do izgradnje Županije. Danas je zgrada sedište župnog dvora.

Na južnoj fasadi Plebanije nalazi se jedna od somborskih atrakcija: sunčani sat koji je načinjen 1852. godine na inicijativu tadašnjeg profesora i upravnika Učiteljske škole Jovana Čokora, obrazovanog čoveka teške naravi. Učenike je surovo kažnjavao, što je izazivalo đačke pobune zbog čega je morao da napusti Sombor. Za sobom je ostavio vidan trag. Pošto se bavio astronomijom, dao je da se sačini sunčani sat sa sarkastično-duhovitim natpisom: „Jedan ti je od ovih poslednji” koji i danas privlači pažnju.

Zgrada je zadužbina Njegove svetosti Georgija Brankovića, patrijarha srpskog, somborskog prote i nekadašnjeg upravnika Učiteljske škole. Zgrada je izgrađena je 1895. godine u stilu neorenesanse za potrebe održavanja nastave za muška odeljenja Učiteljske škole koja su ovde bila do 1948. godine. Mrazovićeva „Norma” je 1812. godine preseljena u Sentandreju gde je uzdignuta u Preparandiju i 1816. godine vraćena u Sombor kao prva Srpska učiteljska škola. 1973. godine učiteljska škola prerasta u Pedagošku akademiju, a 1993. u Učiteljski fakultet. Danas je u zgradi Preparandije smeštena Galerija Stojkov.

Zgrada je izgrađena 1882. godine u stilu eklektizma za potrebe Srpske čitaonice koja je osnovana 1845. godine na inicijativu 72 najučenija i najuglednija Srbina. Pesnik Laza Kostić, nakon ženidbe sa Julijanom Palanački, postaje član Srpske čitaonice 1897. godine, a 1901. godine izabran je za nejnog predsednika. Dužnost predsednika Laza Kostić će obavljati do smrti 1910. godine. U znak pijeteta prema svom dugogodišnjem predsedniku, Srpska čitaonica je narednih godinu dana bila bez predsednika. Uz biblioteku Srpske učiteljske škole, Srpska čitaonica bila je do 1918. glavna srpska knjižnica u gradu, nakon čega tu ulogu preuzima Gradska biblioteka.

Svoj najviši estetski domašaj trg je dosegao kada je 1940. godine otkriven spomenik kralju Aleksandru Karađorđeviću - rad Antuna Augustinčića. Ubrzo nakon otkrivanja, po dolasku mađarskih okupatora, 1941. godine spomenik je uklonjen. Spomenik je činio jedinstvenu celinu sa pravoslavnim krstom iz 1795. godine, koji se danas nalazi u porti Crkve svetog Đorđa. Na mestu današnje Robne kuće do 1968. nalazila se jednospratna zgrada In foro podignuta 1804. godine. U zgradi je bila smeštena đačka trpeza, kasnije internat Učiteljske škole i brojne trgovinske radnje. Na trgu je u to veme postojao i prvi arteski bunar iskopan 1887. godine.

Topovska đulad koja se nalaze u zidu kuće na Staparskom putu broj 6 ostala su kao uspomena na revoluciju 1848/49. godine u austrijskoj carevini. Nemiri u Beču počeli su 13. marta 1848. godine, da bi se dva dana kasnije revolucija prenela i u Budimpeštu. Vest o nemirima dospela je u Sombor 20. marta 1848, u trenutku kada je zasedala županijska skupština. Vest nije ostavila dubljeg traga na život Sombora, koji je uglavnom tekao u svojim tokovima. Za sve vreme trajanja revolucije, prelaska grada iz jednih u druge ruke, za razliku od brojnih vojvođanskih mesta, Sombor nije postradao. Na grad su ispaljena svega tri topovska đuleta koja ne pričinivši nikakvo oštećenje i danas vidljivo stoje na zgradi Staparski put br. 6.

Najstarija kafana u Somboru. Otvorena je 1884. godine i od tada neprekidno radi. Enterijer kafane „Lončić” gotovo da je identičan onome iz vremena otvaranja. Ranije je služila kao svratište za ljude sa sela koji su dolazili u Sombor da prodaju ili kupuju na pijaci. Danas je kafana u kojoj vreme ubijaju Somborci, ali i oni koji čekaju autobus za Čonoplju.

Josip Marković, nekadašnji gradonačelnik Sombora, u drugoj polovini XVIII veka započeo je ozelenjavanje sađenjem slavonskog hrasta na 900 jutara zemlje u Bukovcu i 140 jutara u Šikari. Tokom XIX veka vršeni su brojni sporadični pokušaji ozelenjavanja samog grada. U to vreme, u Somboru je postojao rasadnik prvenstveno drveta duda, ali i drugih vrsta drveća kojima su se ozelenjavale ulice. Da bi se obezbedila sredstva za kaldrmisanje gradskih ulica sedamdesetih godina XIX veka započinje krčenje Bukovačke šume. Istovremeno se zasnivaju tri gradska parka angažovanjem tadašnjeg gradonačelnika Petra Vukičevića. Dr Čihaš Bene, novi gradonačelnik, nastavlja da se brine o ozelenjavanju grada nabavkom i sađenjem sadnica celtisa (koji jedino u Somboru zovu „bođoš”) iz doline Misisipija, po čemu će Sombor postati nadaleko poznat. Sadnjom bođoša zasnovan je 1898. godine park ispred Županije. U Somboru danas postoje tri parka: dva manja su Park heroja kod Županije i parkić na Prvomajskom bulevaru, a veći je Park „Ivo Lola Ribar” kod Železničke stanice. Pored toga u Somboru gotovo da nema ulice bez zelenila. Apatinski i Staparski put, Vojvođanska i Konjovićeva ulica leti izgledaju kao dugački zeleni tunel zbog preplitanja grana drveća. Pogled na Sombor iz vazduha posmatrača ostavlja u nedoumici: da li je to grad iznikao u šumi?

Izgradnja prevodnice počela je 1846, a završena je 1856. godine na spoju kanala Bezdan – Bečej sa Dunavom, što je bilo označeno postavljenjem spomen ploče na centralnom delu južnog zida komore prevodnice. Tekst je napisan na latinskom, a u prevodu znači: „Za vreme vladavine cara Franje Josefa izgrađena je ova prevodnica. Jedina u Evropi izgrađena od betona, a pod pokroviteljstvom ministra trgovine viteza Togenburga I guvernera Komitata Koronina Kronberga. Podignuta je pod nadzorom inspektora Johana Mihalika od 1855. do 1856. godine”
Bila je u to vreme prva građevina u Evropi kod koje je primenjeno podvodno betoniranje. Izgrađena je za 500 tonska plovila (šlepove). Dužine 70 m i širine 9,4 metara. Dubina vode nad pragom iznosi 2,5 metra. U njenom najboljem periodu kroz bezdansku prevodnicu prevođeno je 500-600 plovila. Prevodnica Bezdan nije u upotrebi od 1995. godine, već služi samo za potrebe odbrane od velikih voda Dunava. U vreme kada je bila napravljena, predstavljala je prodor na polju nauke i tehnike tog vremena i, kao takva, bila je uvrštena u glavne svetske inženjerske enciklopedije.

4. marta 1781. godine u somborskoj četvrti Gornja Varoš otkriven je izuzetno lep spomenik Svetom Florijanu, zaštitniku od požara, podignut prilozima vernika nemačke narodnosti. Na svečanosti, koja je tim povodom organizovana, učestvovao je veliki broj građana koji su se u procesiji kretali somborskim ulicama, praćeni dobošima i muzikom. Kako je protokom vreme učinilo svoje, to je spomenik temeljno prerađen 1919. godine. Vreme je ponovo bilo nemilosrdno, tako da je spomenik u današnjoj Batinskoj ulici do 2004. godine bio gotovo uništen. 24. septembra 2004. godine, povodom Dana evropske baštine, zahvaljujući donaciji Dušana Brbaklića otkrivena je rekonstruisana skulptura koju je uradila Ljiljana Balović, akademski vajar iz Beograda.

Jedna od dve preostale građevine iz doba vladavine Osmanlijskog carstva u Somboru. Sagrađena je u 17. veku. U njoj je 1. septembra 1789. otvorena prva pošta u gradu. Proglašena je spomenikom kulture od velikog značaja.

Tačan datum početka fijakerske službe u Somboru se ne zna, ali je grad 1885. godine dobio pravilnik o fijakerskoj službi i to je prvi pisani dokument u kojem se spominje ova vrsta prevoza. Mesta u gradu koja su bila posebno održavana, a na kojima su fijakeri bili smešteni zvala su se „placevi” dok su fijakeristi bili podeljeni u bande. Svaki član bande je znao kad i na kojem placu ima redolsed dežuranja i iščekivanja mušterija. Najznačajniji plac se do 1945. godine nalazio kod današnjeg Gradskog muzeja na kojem je, radi hladovine, tada bilo zasađeno tačno onoliko bođoša koliko je bilo konja. Dugo je odelo fijakeriste bilo propisano, a činile su ga čizme, koje su kasnije zamenjene papučama, cipelama, klompama i drvenjakama, zatim, zimi, kožne čakšire sa ovčijim runom, pršnjak od istog materijala, bluza i na to velika topla bunda. Bilo je raznih vrsta fijakera u zavisnosti od prilike, njima se odlazilo do klizališta, na kupanje, trkališta, na groblja, do obližnje stočne pijace i na druga mesta, i sve po ranije određenim cenama. Mnogi fijakeristi su proveli na baku po 30, 40 i 50 godina.
Pre Drugog svetskog rata, u periodu između 1938-1941, grad Sombor je brojao čak 70 registrovanih fijakerista. Usled razvoja železnice i sve masovnije pojave automobila, vremenom se ovaj broj smanjivao. Godine 1975. Sombor je sa svojih 19 fijakerista još uvek držao primat u Srednjoj Evropi po broju ovih neobičnih prevoznih sredstava. Danas grad ima jednog zvaničnog fijakeristu, Iliju Mirkovića, koji dežura ispred Gradskog muzeja. Ako je potrebno, lako i brzo može da se organizuje mnogo veći broj fijakera. Ovo prevozno sredstvo opevano je u mnogim pesmama Zvonka Bogdana, a verovatno najpoznatija je ona „Fijaker stari ulicama luta...”

Zdanje je sagrađeno na inicijativu Deoničarskog društva somborskog pozorišta, formiranog 1879. koje su činili građani Sombora. 25. novembra 1882. godine održana je prva predstava u zgradi pozorišta u Somboru. Od tada, pozorište u Somboru radi kontinuirano. Stalno profesionalno pozorište deluje od 1946. godine, a 1952. prerasta u Narodno pozorište.
U Somboru su režirali najistaknutiji reditelji svoje generacije: Mata Milošević, Marko Fotez, Jovan Putnik, Slavoljub Stefanović Ravasi, Ljubomir Draškić, Dejan Mijac, Želimir Orešković, Vida Ognjenović, Paolo Madeli, Slavenko Saletović, Dimitrije Jovanović, Miloš Lazin, Stevo Žigon, Petar Veček, Zoran Ratković, Ljuboslav Majera, Jagoš Marković, Dušan Petrović, Kokan Mladenović. Na somborskoj sceni su izvođeni najznačajniji domaći i svetski pozorišni klasici, ali smo takode pratili novu i avangardnu dramsku literaturu.
Deo istorije Narodnog pozorišta Sombor su i dva njegova upravnika, Žiga Jasenović i Nikola Peca Petrović koji su ga smestili u red najznačajnijih teatarskih kuća u zemlji, čije je granice često prelazilo.
U poslednjih jedanaest godina, Narodno Pozorište Sombor je bilo jedno od najmobilnijih u Jugoslaviji. Predstave „Slučajna smrt jednog anarhiste”, „Kate Kapuralica”, „Dekameron - dan ranije”, „Putovanje za Nant” gostovale su u Mađarskoj, Austriji, Makedoniji, Slovačkoj, Bugarskoj i na Kipru. U istom periodu, na preko sedamdeset festivalskom nastupu, sa predstavama „Ukroćena goropad”, „Figarova ženidba”, „Fiškal galantom”, „Afera nedužne Anabele”, „Zla žena”, „Ruženje naroda u dva dela”, „Bogojavljenska noć”, „Buđenje proleća”, „Opsada crkve Svetog Spasa”, „Paradoks”, „Mračna komedija”, „Projekcija” Narodno Pozorište osvaja više od stotinu nagrada.
Od 1993. godine sezonu završava festivalom Pozorišni maraton. Tokom tri dana i noći, jedna za drugom, smenjuju se sve predstave našeg Pozorišta koje su premijerno izvedene u prethodnoj sezoni i predstave gostujucih pozorišta, pozorišnih grupa i studenata dramskih fakulteta.
Narodno pozorište Sombor ima Veliku scenu i Studio 99. Gledalište Velike scene ima trista dvadeset mesta, a predstave u Studiu 99 može da prati devedesetdevet gledalaca.