Selo je izgrađeno na kontaktu Bačke lesne zaravni i lesne terase, odnosno na severozapadu Bačke u severoistočnom delu somborske opštine. Nalazi se na od 90 do 105 metara nadmorske visine. Od Sombora je udaljen 22 km. Dužinom od 5,5 kilometara kroz stanišićki atar protiče reka Mostonga.

Stanišić spada u stara vojvođanska naselja. Prvi pisani dokument pojavljuje se 1366. godine, u kome se Stanišić spominje kao Pariš. Selo se nalazi na srednjovekovnim kartama iz 15. i 16. veka. Posle austro–turskih ratova, krajem 17. veka selo je opustelo. Ubrzo je obnovljeno, a u njega se vraćaju izbeglice (srpski živalj) i doseljenici iz Mađarske i Nemačke. 1772. godine u selu je podignuta pravoslavna crkva, koja je renovirana i ima današnji izgled, posle velikog požara 1910. godine. 1815. godine podignuta je katolička crkva, visoka preko 45 metara. U vreme Jozefinske kolonizacije 1786. godine u selu se naselilo preko 100 porodica nemačke nacionalnosti. Sve do 1811. godine naselje je bilo podeljeno na dva dela (nemački i srpski Stanišić), koji su proglašenjem naselja za varošicu spojeni u jedno. Veliki broj naseljenih Mađara iz 1904. godine, posle austrougarske nagodbe, menjaju naziv sela u Őrszállás (Oersalaš). Po završetku I svetskog rata naselju je vraćeno ime Stanišić.

U Stanišiću živi 4.808 stanovnika, prosečne starosti od 41,5 godina. Od devet nacionalnosti, koliko je nastanjeno u Stanišiću najbrojniji su Srbi.

Stanišić je i danas poljoprivredno naselje. Seoski atar zahvata površinu od 9.260 ha. Zemljište je izuzetno kvalitetno, 87% čine oranice. U okolini sela nalaze se salaši Mašići, Đurđin i Bračulj. U centru sela nalaze se obe crkve, ambulanta, pošta, Dom kulture i benzinska pumpa. Na samom ulazu u selo nalazi se lepo uređena oaza koja je nekada bila deponija.

Mapa