U blizini državne granice sa Mađarskom na 22 km od Sombora smešteno je selo Rastina. Pitomo seoce, jedno od četiri mesta na Plazoviću, u našoj zemlji. Nadmorska visina sela je od 90 do 97 metara. Reka Plazović formira bare među kojima su najpoznatije Sekeš, Trska i Šupljina. Saobraćajni položaj naselja je nepovoljan, jer kroz njega ne prolazi ni jedna saobraćajnica, a sa Somborom je povezano putem preko Gakova. Ipak, taj put predstavlja najkraću vezu Sombora sa državnom granicom prema Mađarskoj. Granicu pretposlednjeg atara po veličini u somborskoj opštini, sa severa i zapada čini državna granica, na istoku se nalazi atar Riđice, a na jugu Gakovo.

Prvi put naselje se spominje u 14. veku pod nazivom Harasti. Do polovine XIX veka Rastina je bila posed barona Redla na kome su uglavnom radili Mađari. U drugoj polovini 19. veka Rastina je u okviru Stanišića, a do kraja II svetskog rata u sastavu Riđice. Status samostalnog sela ponovo dobija tek po završetku Drugog svetskog rata. Doseljavanjem dobrovoljaca posle Prvog svetskog rata iz Like i Hercegovine nastaje selo Rastina.

U Rastini nema industrije. Glavna privredna grana je poljoprivreda kojom se bavi 90% stanovništva, i to uglavnom ratarskom i stočarskom proizvodnjom. U ataru sela postoji 8 ribnjaka površine 5 hektara u kojima se uzgaja konzumna riba. U letnjim mesecima ribnjaci se koriste i za kupanje i rekreaciju.

U Rastini živi 566 stanovnika, pretežno Srba. Ovaj broj je za 39 stanovnika manji nego na popisu iz 1991. godine. Starosni prosek iznosi 44,7 godina.

Selo, iako nema mnogo kuća, zahvata veliku površinu. Većina kuća u svom sastavu ima velike bašte. Ulice su prave i seku se pod pravim uglom. Putpunu pravilnost ulica remeti Plazović. U Rastini od 1968. godine radi pošta. U centru sela nalaze se škola, pošta, dom kulture, ambulanta i prodavnice. U centru sela nalazi se spomenik „Žrtvama Šarvarskog logora”, postavljen kao podsećanje na veliki broj Rastinaca koji su tokom Drugog svetskog rata deportovani u taj logor u Mađarskoj.

Mapa