Život

Bilić se nalazi osam do deset kilometara severno od grada, duž asfaltiranog puta Sombor - Obzir (zapadni deo) - Bilić - Rančevo - Stanišić. Kuće su prilično ušorene, ali ih ima razbacano i u polju, kao što i po nekoliko salaša čine malene zaseoke. Ovaj deo atara od davnina je bio pod vodom. Zemlja je pretvorena u slatinu i sa njene paše se dobija odlično ovčije mleko za spravljanje poznatog somborskog sira.

Kroz vekove

  • 1720. - Bilić je pustara iznad Sombora.
  • 1746. - Vojnici - militari žive na većem broju salaša. Na mapi A. Karlšmita “Sombor - vojni šanac”, put za Budim vodi od Sombora preko Bilića, Rančeva i Stanišića.
  • 1748. - Prema popisu u Biliću žive porodice: Bratić, Kusonić, Lalošević, Maširević, Mašić, Milankov, Obadić, Stojadinov, Terzić, Šašin i Šijačić.
  • 1749. - Iz Kruševlja se doseljavaju Tucaković, Kunić i Kelić. U privilegovanom pismu carice Marije Terezije, spominje se i Bilić, koji dolazi u okvir administrativno-teritorijalne jedinice Slobodnog i kraljevskog grada Sombora.

Zanimljivo

I danas se prepričava legenda da je te godine Marija Terezija prolazila kroz Bilić, da su joj meštani učinili neku uslugu, te da im se carica odužila posebnom poveljom, po kojoj je Bilićanima i Rančevcima pripalo 700 jutara pašnjaka. Sigurno je da Marija Terezija ovde nije boravila, ali su stanovnici Bilića i Rančeva pomogli Austriju davanjem brojne stoke i može se pretpostaviti da je zbog te usluge došlo do darivanja velikog pašnjaka. Njega su napola podelili stanovnici ova dva salaša i njime se služili svi domaćini s pravom ispaše stoke i čopora gusaka.
  • 1764. - Od tada se nalazi na svim mapama Sombora.
  • 1804. - U Biliću je rođen Samuilo Maširević, srpski patrijarh.
  • 1829. - Počinje sređivanje katastarskih knjiga, koje traje do 1837. godine.
  • 1853. - Inicirano je otvaranje zajedničke škole salaša Bilić i susednog Milčića. Škola je otvorena nakon 27 godina.
  • 1900. - podignuta je kapela na bilićkoj vodici posvećena Ognjenoj Mariji, koja je i salaška slava.
  • 1941. do 1944. - Bilić je bio baza Narodno-oslobodilačkog pokreta ovog kraja.
  • 1961. - 99 domaćinstava i 346 članova domaćinstava. Tada je salaš i elektrifikovan, kupljen je nameštaj za školu i u toku je bila izgradnja Doma kulture.

Moderno doba

Bilić je sa gradom povezan asfaltnim putem, ima električnu energiju, telefon, a vodom se snabdeva sa individualnih bunara. Kanalizacija ne postoji. Bunarska voda nije za piće. Problem predstavlja i niskonaponska električna mreža, koja ne zadovoljava potrebe. Javna rasveta postoji, ali nije u funkciji. U planu je da kroz Bilić prođe “magistralni” atarski put, koji je posebno važan zbog kretanja poljoprivredne mehanizacije i mašina. Bio bi širok 20 metara, a kroz atar bi se tako stizalo od Svetozar Miletića do Bačkog Monoštora. Taj put je popularno nazvan Madjar Rut. Škola ne radi u naselju, pa deca u osnovnu školu idu u neku od gradskih. Telefon postoji tek na ponekom salašu. Postoji Dom kulture, koji je delimično u funkciji. U jednom delu zgrade je kafana. U naselju ima 60 domaćinstava sa oko 140 stanovnika. Osam domaćinstava nalazi se van glavnog salaškog naselja i do njih se stiže pomoćnim putem posutim tucanikom. Bilić pripada gradskoj mesnoj zajednici “Crvenka”.

Mapa

„Somborski salaši na internetu - istorija i sadašnjost” je projekat NVO „SO open”, realizovan u saradnji sa Sekretarijatom za kulturu i informacije AP Vojvodine.