Umetnik je zavetovao svome rodnom gradu legat od 500 radova sa geslom „Slike ove, miljenice moje, sa ljubavlju darujem rodnom gradu, one jedino njemu i pripadaju”. Legat se svake godine uvećavao novim donacijama i danas broji 1060 odabranih slika, pastela, akvarela, tempera, crteža i tapiserija. Galerija „Milan Konjović” otvorena je 10. septembra 1966. godine. Adaptacijom jednospratnice sazidane 1838. godine dobijeno je 8 prostorija sa oko 170 kvadratnih metara izložbenog prostora za smeštaj i izlaganje. Uz retrospektivne postavke Galerija priređuje i povremene tematske izložbe. Do sada je u Galeriji bilo 11 hronoloških postavki i 48 tematskih izložbi. Galerija je otvorena za saradnju sa srodnim ustanovama u zemlji i inostranstvu, što doprinosi njenoj afirmaciji. Galerija je razvila razgranatu izdavačku delatnost i raspolaže bogatom dokumentarnom građom. Milan Konjović (1898. - 1993.) je slikar koji sa opusom od 6.000 radova pripada samom vrhu srpske i jugoslovenske umetnosti, uz afirmaciju svoga osobenog stila strasnog koloriste ekspresionističkog temperamenta.

Od prapočetka, od Prve generalne skupštine Udruženja za osnivanje javne opštinske biblioteke, 2. januara 1859. godine, Gradska biblioteka u Somboru bila je neprekidno do 1920. podstanar Gradske kuće. Njen utemeljitelj i dugogodišnji bibliotekar bio je finansijski službenik Karlo Bijelicki (1813. - 1878.). U najranijim decenijama postojanja glavninu knjižnog fonda činila je nemačka knjiga. Od 22.687 knjiga u 1881. godini na nemačkom jeziku je 19.582, na mađarskom 2595, na srpskom 352 i 158 knjiga na latinskom, francuskom i drugim jezicima.
Seleći se, potom, u međuratnim i prvim posleratnim godinama kao beskućnik, polovinom pedesetih godina minula veka našla je svoj prvi krov u susedstvu Grašalkovićeve palate, u zgradi nekadašnje Mađarske čitaonice, sazidanoj između 1884. i 1886. u eklektičkom stilu. U uređenom prostoru danas su smešteni Dečje odeljenje i uprava.
Zbog narastajućeg knjižnog fonda odeljenje odraslih je krajem šezdesetih godina našlo nov smeštaj u Glavnoj ulici, u broju 11, po iseljenju Narodne banke. Gradnju jednospratnice, u stilu neorenesanse, 1877. godine finansirala je Somborska štedionica, koja je osnovana 1868. Amblematika košnice sa dve pčele, iznad ulaznih vrata, posle jednog veka dobila je tako novu, prosvetiteljsku, sadržinu. Nagrada za marljivost posetiocima nije više novac nego znanje. Uz pozajmno odeljenje i knjigoveznicu u prizemlju, na spratu se sada nalaze Odeljenje za katalogizaciju, sa Čitaonicom za naučni rad, Zavičajno odeljenje, Odeljenje za razvoj i unapređenje bibliotečke delatnosti i Odeljenje opštih poslova.
Dogradnjom biblioteke, zgrade na tri nivoa, od 1988. godine novi prostor za knjigu i posebne zbirke je i mesto savremenijeg poslovanja.
Novi ozbiljniji iskorak projektom New City Probuđenigrad Biblioteka beleži od 1999. godine renoviranjem, uređenjem i novim programskim konceptom.
U 2009. godini, obeležavanjem 150 godina neprekidnog rada Biblioteka nastavlja programima i projektima uređenje i opremanje odeljenja, digitalnih čitaonica i Kongres centra 025, uz programe Biblionet 09, Veljkovi dani, izdavačku produkciju i matičnu delatnost.
Političko-teritorijalnom organizacijom Somborske opštine 1963. godine Gradskoj biblioteci pripojene su Narodne knjižnice i čitaonice, kao 14 ogranaka. Novim Zakonom o bibliotekarstvu 1994. godine postala je matična biblioteka Zapadnobačkog okruga.
U dugovekom životu Biblioteke njeni upravnici često su bile ličnosti višeg duhovnog reda – arhimandrit Stefan Ilkić, istoričar kulture i njen do danas jedini biograf i hroničar Radivoj Plavšić, književnici Janoš Herceg i Miro Vuksanović.
Celokupan bibliotečki fond u jubilejskoj godini sadrži preko 340.000 knjiga, najviše na srpskom, mađarskom i nemačkom jeziku, i množinu naslova periodike (novina i časopisa). Jezgro Biblioteke danas čine zavičajna zbirka (5.000 knjiga), zbirka stare knjige, spomenika kulture (300 knjiga) i zbirka retke knjige (400 knjiga), uz vredan fond naučne knjige.
Uporan u nastojanju da istraje u podizanju gradskog čitališta, daleke 1859. godine Karlo Bijelicki se obratio somborskom Magistratu rečima koje se i posle veka i po čitaju kao zavetna poruka i pred budućnošću: „Čovečanstvo koje danas živi ne može svome potomstvu ostaviti uzvišeniji, dostojniji i pun blagoslova spomenik sećanja i ne može se u tolikoj meri zadužiti za zahvalnost kao osnivanjem jedne ovakve vlastite biblioteke koja će gradu služiti na veliku čast”.

Nakon elibertacije dolazi do ekonomskog jačanja grada i u njega dolazi sve veći broj inteligencije što dovodi do stvaranja svojevrsne kulturne klime. Sombor dobija pozorište i biblioteku, a jedan broj građana sve više razmišlja o formiranju Istorijskog društva. Prve inicijative javljaju se 1880. godine, kada Ištvan Ivanji izdaje proglas za osnivanje Istorijskog društva županije. Osnivačka skupština Istorijskog društva Bač-bodroške županije održana je 11. maja 1883. godine. Cilj Društva bio je da radi na prikupljanju i sređivanju starina putem iskopavanja, poklona ili kupovinom za potrebe Muzeja društva u osnivanju. Društvo traži poklone za budući muzej koji bi imao sledeće zbirke: numizmatičku i zbirku medalja; arheološku; zbirku dokumenata, pečata i grbova; zbirku štampanih knjiga, rukopisa i monografija, rasprava i geografskih karata koje se odnose na istoriju županije te zbirku listova, letaka i drugih štampanih stvari. Godine 1887. Društvo dobija jednu prostoriju u prizemlju Županije za potrebe Muzeja, a 1906. godine proširuje svoju delatnost na prikupljanje etnografske građe. Rad Društva u narednim godinama, zaključno sa završetkom Drugog svetskog rata, bio je već prema prilikama i vremenu manje ili više uspešan. Gradski muzej Sombor danas je regionalni muzej kompleksnog tipa i poseduje odeljenja: arheološko, numizmatičko, etnološko, istorijsko, zavičajne istorije umetnosti i zbirku savremene jugoslovenske umetnosti. Muzej poseduje i stručnu biblioteku sa vrednjim izdanjima 18-20. veka. Galerija savremene jugoslovenske umetnosti Gradskog muzeja u Somboru poseduje zbirku umetničkih dela otkupljivanih na godišnjim izložbama Likovne jeseni. Ovu manifestaciju je pokrenuo 1961. godine tadašnji upravnik Gradskog muzeja i slavni slikar Milan Konjović. Umetnička dela (slike, crteže, grafike i nekoliko skulptura i tapiserija) sistematski su otkupljivana. Kroz trideset i četiri godine postojanja manifestacije sakupljena umetnička dela pokazuju razvoj umetnosti u bivšoj Jugoslaviji – od šezdesetih (enformel i apstraktno slikarstvo, te radovi u tradiciji moderne slike), preko sedamdesetih (slikarstvo pod uticajem pop-arta, konceptualne umetnosti, geometrijske apstrakcije i hiperrealizma) i osamdesetih (slikarstvo „obnovljene slike” pod uticajem neoekspresionizma i postmodernog kolažiranja detalja iz tradicije klasičnog i modernog slikarstva, te ironičan odgovor na tadašnja zbivanja u društvu i umetnosti), do početka devedesetih, kada postaje jasno da jugoslovenska umetnost zauzima dva paralelna pravca: tradicionalnog slikarstva i umetnosti koja prihvata promene nastale razvojem informatičkih sistema i novih tehnologija. Likovna jesen je obnovljena 2008. godine.

Kulturni centar „Laza Kostić” osnovan je 28.11.1995. godine odlukom Skupštine opštine Sombor. Sedište ustanove je Venac vojvode Radomira Putnika broj 2, kojoj pripada i Galerija u ulici Laze Kostića. Kulturni centar je osnovan kao naslednik slavne „Likovne jeseni” i nosi ime najznačajnijeg književnika koji je ikada živeo i radio u Somboru. Kulturni centar je od samog početka upućen da deluje u više od jedne oblasti umetnosti. Prihvatajući savremeni koncept organizacije kulturnog života okreće se različitim sferama kulturnog stvaralaštva. Najprepoznatljivija delatnost Kulturnog centra je izložbena aktivnost u jednoj od najboljih malih galerija u zemlji, no rad ustanove ne ogleda se samo u galerijskoj delatnosti: muzički, scenski, književni programi, izdavaštvo, podrška aktivnostima mladih kao i kulturno-umetničkom amaterizmu, daju celovitu sliku o radu ustanove. Kulutrni centar svojim angažovanjem upotpunjuje predstavu o Somboru kao gradu kulture i umetnosti. KC „Laza Kostić” organizovao je koncerte Jovana Kolundžije, Ivana Tasovca, Tatjane Olujić, Marine Arsenijević, Branke Parlić, Carla Pontena, Jana Rise Phillips, Slavka Nikolića, Gala koncert baletskih zvezda… U okviru književnih večeri održane su promocije knjiga akademika Nikole Miloševića, akademika Matije Bećkovića, Svetlane Velmar-Janković, Dobrice Erića… U okviru izdavačke delatnosti Kulturni centar izdao je knjige Mike Nastasića, Mihajla Miloševića, Vidosave Raič, Ksenije Đorđević, monografija „Sombor – ilustrovana hronika” Mileta Vojnovića i druge.

Zdanje je sagrađeno na inicijativu Deoničarskog društva somborskog pozorišta, formiranog 1879. koje su činili građani Sombora. 25. novembra 1882. godine održana je prva predstava u zgradi pozorišta u Somboru. Od tada, pozorište u Somboru radi kontinuirano. Stalno profesionalno pozorište deluje od 1946. godine, a 1952. prerasta u Narodno pozorište.
U Somboru su režirali najistaknutiji reditelji svoje generacije: Mata Milošević, Marko Fotez, Jovan Putnik, Slavoljub Stefanović Ravasi, Ljubomir Draškić, Dejan Mijac, Želimir Orešković, Vida Ognjenović, Paolo Madeli, Slavenko Saletović, Dimitrije Jovanović, Miloš Lazin, Stevo Žigon, Petar Veček, Zoran Ratković, Ljuboslav Majera, Jagoš Marković, Dušan Petrović, Kokan Mladenović. Na somborskoj sceni su izvođeni najznačajniji domaći i svetski pozorišni klasici, ali smo takode pratili novu i avangardnu dramsku literaturu.
Deo istorije Narodnog pozorišta Sombor su i dva njegova upravnika, Žiga Jasenović i Nikola Peca Petrović koji su ga smestili u red najznačajnijih teatarskih kuća u zemlji, čije je granice često prelazilo.
U poslednjih jedanaest godina, Narodno Pozorište Sombor je bilo jedno od najmobilnijih u Jugoslaviji. Predstave „Slučajna smrt jednog anarhiste”, „Kate Kapuralica”, „Dekameron - dan ranije”, „Putovanje za Nant” gostovale su u Mađarskoj, Austriji, Makedoniji, Slovačkoj, Bugarskoj i na Kipru. U istom periodu, na preko sedamdeset festivalskom nastupu, sa predstavama „Ukroćena goropad”, „Figarova ženidba”, „Fiškal galantom”, „Afera nedužne Anabele”, „Zla žena”, „Ruženje naroda u dva dela”, „Bogojavljenska noć”, „Buđenje proleća”, „Opsada crkve Svetog Spasa”, „Paradoks”, „Mračna komedija”, „Projekcija” Narodno Pozorište osvaja više od stotinu nagrada.
Od 1993. godine sezonu završava festivalom Pozorišni maraton. Tokom tri dana i noći, jedna za drugom, smenjuju se sve predstave našeg Pozorišta koje su premijerno izvedene u prethodnoj sezoni i predstave gostujucih pozorišta, pozorišnih grupa i studenata dramskih fakulteta.
Narodno pozorište Sombor ima Veliku scenu i Studio 99. Gledalište Velike scene ima trista dvadeset mesta, a predstave u Studiu 99 može da prati devedesetdevet gledalaca.