Život > Petar Cucić je legenda Sombora

Petar Cucić je bio vrhunski rvač i još bolji trener. Boljeg sagovornika o rvanju teško je pronaći.
- Sportom sam počeo da se bavim sa 16 godina, boksom i fudbalom, gde sam bio golman u lokalnom klubu Košutnjak u Beogradu. Za fudbalsku karijeru zaslugu je imao Rajko Mitić, moj komšija i idol. Rvanjem sam počeo da se bavim 1952. godine u beogradskom Železničaru.
Bio je rvač najsjajnije generacije, svetskog formata.
- Perjanice generacije su bili: Vukov, Arsić, Martinović, Horvt, Simić i ja. Činili smo sjajnu ekipu. Ta generacija je osvojila i prve medalje Arsić (Karlsrue, Nemačka), ta srebrna medalja Martinovića na olimpijadi, a kasnije i Horvatove i Simićeve medalje sa svetskih i evropskih takmičenja. Nisam imao sreće, povrede su umanjile moj sportski uspeh.
Prekretnica u karijeri bila je 1968.
- Želeo sam da se pojavim na olimpijadi u Suidad Meksiku. Međutim, opet povreda i vraćanje na početak. Tada sam odlučio da se posvetim radu sa rvačima. Definitivno sam prestao da rvem 1970. godine i posvetio se trenerskom radu. Početak mog rada u Somboru je baš ta sedamdeseta. Ekipu Radničkog sam prihvatio po nagovoru saveznog kapitena Ljubomira Ivanovića - Gedže i Vase Simića, čoveka koji je vodio ekipa Somboraca. Napravili smo za kratko vreme dobru ekipu, a 1974. godine smo bili prvaci Jugoslavije. U jednom trenutku pod imenom Elektrovojvodina (Sombor) bili smo prvaci države, a druga ekipa pod imenom Radnički bila je prvoplasirani tim Druge lige. U toj ekipi blistali su Sreta Damjanović i Ivica Frgić, odličan je bio i Major, Sava Zatezalo. Bilo je mnogo kvalitetnih boraca poput braće Kosanović, Štefanovića, Meljkutija i drugih

U to vreme postaje prvi trener reprezentacije Jugoslavije. Pomaže legendarnom Gedži.
- Sa Ivanovićem sam bio kao sa članom porodice. Vezivalo nas je uzajamno poštovanje i velika želja da zajedničkim radom nešto postignemo. O rvanju sam najviše naučio od Baneta Martinovića. O rvačkom trenutku u Somboru kaže: - Rvački sport u Somboru opterećen je nedostatkom finansijskih sredstava. Dobra stvar je osnivanje drugog kluba u gradu, jer će konkurencija Radničkog i Sokola doneti i bolje i kvalitetnije rvanje.
Kažu da još uvek pratite rvanje.
- Od rvanja sam dobio sve. Mnogobrojna priznanja, od Spartakove nagrade pa nadalje, do funkcije u raznim forumima, do vrhunskog aktivnog rvača, saveznog rvačkog stručnjaka i to mi je ispunilo život.
Trener reprezentacije od 1970. do 1976.
Sa višom trenerskom prednjačkom školom, bio je predodređen da se bavi trenažnom strukom. U reprezentaciji je radio od 1970. do 1976. godine.
- Pripremao sam za svetska takmičenja Sretu Damjanovića, Nišovića, Ivica Frgića, Petkovića i to je bila kruna mog trenerskog rada. To su bili svetski rvači sa puno trofeja, sa olimpijade, svetskih i evropskih prvenstava.
M. Jovićević, Sportski žurnal
savamajstor
@ Uto, 23.06.2009. 15:09
savamajstor
Odgovor na temu Premeštanje teme